تو می آيی بهانه من ........

فکر کردم رفتنت را می توان ازياد برد    <    تو اينجا نيستی

هيچ دانستی؟ دلم را رفتن تو پير کرد      <  ومن تنهای تنها ،با سکوتی سخت درگيرم

کاش ميشد هيچ کس تنها نبود               <   تو می دانم اگر ديگر نيايی

کاش ميشد ديدنت رويا نبود                 <  در غروبی سردو غمبار و

من دعا کردم برای بازگشت               <  پر از ترديد می ميرم

دستهای تو ولی بالا نبود                    <    تو می آيی........

گفته بودی که فردا ميرسی                 <  تو می آيی بهانه من ...

کاش روز ديدنت فردا نبود                 <  و می دانم دوباره شاخه های خشک احساسم

                                               <   پر لبريز از عشق و شکوه و زندگی ميگردد

                                               <     تو می ايی که من با تو تمام لحظه های تلخ

                                              <   پاييزو زمستان را

                                              <   تمام حسرت بی تو نشستن را

                                             < تمام خاطرات سردو بی روح نبودت را

                                             < شبيه قاصدک در دستان باد بيندازم

                                             <    تو ميآيی بهانه من ......

  
نویسنده : .. .. ; ساعت ۱:٢٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۳ تیر ،۱۳۸٥